Home » Over Memo » Ervaringen » Medewerker Fasehuis aan het woord

Medewerker Fasehuis aan het woord

Tolga is dankbaar dat hij het verschil kan maken bij Fasehuis MEMO:

‘Hier valt zoveel te winnen, zeker als je van de zorg houdt’

 

Een terugblik naar het verleden laat Tolga Korkmaz (26) inzien dat het ‘slechte pad’ voor hem op de loer lag. Opgroeien in een gescheiden gezin in combinatie met heftige puberale emoties is niet altijd even makkelijk. Maar Tolga kiest voor zijn toekomst. Een toekomst in de zorg waarin hij anderen inspireert met zijn bijzondere kijk op het leven…

Bij Praktijk MEMO zijn we op zoek naar een nieuwe woonbegeleider.
 

Het lijkt alsof alles samenvalt als Tolga met zijn diploma Sociaal Maatschappelijk Dienstverlener op zak in oktober 2020 solliciteert bij Fasehuis MEMO. Daar gaat hij zich richten op de zelfstandigheidstraining voor jongeren tussen de 16 en 26 jaar oud. Tolga: “Voor het eerst in mijn leven krijg ik hier het gevoel dat er écht naar mij geluisterd wordt. Het gesprek tijdens mijn open sollicitatie voelt zo open en vertrouwd. Hier kan ik eindelijk een ander de hulp bieden waar ik vroeger zo naar verlangde.”

 
‘Voor het eerst in mijn leven krijg ik hier het gevoel dat er écht naar mij geluisterd wordt’

Een dag in het leven van
Bij Fasehuis MEMO is Tolga als woonbegeleider medeverantwoordelijk voor een groep van zo’n 25 jongeren die de zelfstandigheidstraining volgen. Hoe zijn dag er zoal uitziet? “Ik begeleid ze in huishoudelijke taken als leren koken, het opruimen van hun woongedeelte, maar ook bij de verdere invulling van hun dag. Veelal ben ik persoonlijk met ze in gesprek. Over het uiten van hun gevoelens, of ik help ze zelf na te denken over oplossingen bij problemen die ze ervaren. Zo heb ik onlangs een bewoner geholpen bij het verbouwen van zijn kamer naar, voor zijn gevoel, een compleet nieuw plekje. Om zoiets kleins kan een bewoner je zo dankbaar zijn. Het zijn de kleine dingen die mij oprecht gelukkig maken.”

Natuurlijke habitat
‘Al doende leert men’ is een spreuk die Tolga inmiddels op het lijf is geschreven. Waar hij eerst nog moeite ervaart in de omgang met bewoners, lijkt dit nu zijn natuurlijke habitat. “Hier heb ik echt geleerd dat je middels het stellen van krachtgerichte vragen zoveel kunt bereiken. Als een bewoner aangeeft bloed op z’n been te hebben, dan zijn we van nature geneigd een pleister aan te reiken. Terwijl, het is veel effectiever om een wedervraag te stellen. Wat kun je er zelf aan doen? Hierdoor stel je ze in staat zelf over een oplossing na te denken en bevorder je de zelfstandigheid van een bewoner.” Eveneens groeit Tolga nog elke dag in zijn werk vanwege de fijne coachingsgesprekken die hij met collega’s en zijn leidinggevende voert. “Op de werkvloer staat iedereen voor elkaar klaar. Doordat er vooraf duidelijke afspraken zijn gemaakt, voel ik me op de werkvloer veilig en vertrouwd. Dat is weleens anders geweest bij een voorgaande baan in de zorg. Dit is de eerste werkplek waar ik echt op mijn plek zit.” Dankzij de flexibele werktijden kan Tolga zijn 32-urige werkweek goed combineren met zijn privéleven. “In mijn vrije tijd kom ik echt tot rust.”

 ‘Dit is de eerste werkplek waar ik echt op mijn plek zit’

Gevoelens uiten
Tolga kan zich goed vinden in de wereld van de jongeren waarmee hij werkt. “De muziekwereld heeft mij doen veranderen. De gevoelens die ik vroeger opkropte, gebruik ik als kracht in de songteksten die ik schrijf. Het is zo waardevol dat ik dit bij Praktijk MEMO kan inzetten als kracht naar de bewoners toe. Samen maken we songteksten, waar zij hun emoties in leggen. Pas dan zie je dat er zoveel meer schuilgaat dan alleen de problematiek. Het zorgt voor binding, vertrouwen, je kwetsbaar durven opstellen en dankbaarheid. Hier valt zoveel te winnen: zeker als je van de zorg houdt. Over tien jaar denken ze misschien wel terug aan hoe ik ze geleerd heb om hun gevoelens te uiten, dat maakt mij echt gelukkig!”